در شصتمين سال اشغال فلسطين به حکايتي از يک ماجراي راهزني در گلستان سعدي برخوردم که اگر فلسطيني ها 60 سال پيش به توصيه ها و هشدارهاي اين حکايت توجه مي کردند، امروز اينقدر گرفتار نبودند:
سرچشمه شايد گرفتن به بيل
چو پر شد نشايد گذشتن به پيل
...
ديديم بسي آبي سرچشمه خرد
چون بيشتر آمد، شتر و بار برد

اين حکايت مرا ياد سخنان چند سال گذشته آقاي محتشمي پور(رييس کنفرانس بين المللي حمايت از انتفاضه) در هشتمين نشست سالانه دفتر تحکيم وحدت انداخت. ايشان به نقل از کارشناسان مسائل سياسي دنيا مي گفت که اگر فلسطيني ها يک در صد مقاومتي که امروز دارند، 60-50 پيش چنين مقاومتي از خود نشان مي دادند، صهيونيست ها هرگز نمي توانستند يک وجب از سرزمينشان را اشغال کنند.

همچنين ياد سخنان آقاي حميد داود آبادي(نويسنده دفاع مقدس) افتادم. يک روز در نماز جمعه با هم گپ مي زديم، مي گفت اين اعراب و فلسطيني ها چرا 50 سال پيش کار به جايي نبردند و در مقابل اسراييل شکست خوردند؟ براي اينکه آن ها آن روز اگر مي خواستند بجنگند، حتماً بايد دو چيز را در سنگرهايشان مي داشتند تا انگيزه براي جنگيدن داشته باشند: يکي زن و ديگري شراب!
و امروز که رمز پيروزي را از بچه هاي حزب الله لبنان آموخته اند، جوان سنّي شهادت طلب فلسطيني با رمز يا حسين(عليه السّلام) عمليات انجام مي دهد.

باز برمي گرديم به سعدي خودمان که گويا همين امروز به فلسطيني ها مي گويد:
  درختي که اکنون گرفته است پاي
به نيروي مردي برآيد ز جاي