با توجه به اينکه توصيه شده بخش "درباره خودم" وبلاگ،کوتاه و مختصر باشد تصميم گرفتم به مناسبت بيستمين سال تولد دوباره ام(9 خرداد)، يادداشت اين بخش را در قالب يادداشت جديدي در وبلاگم قرار دهم:
گرچه سال تولدم در شناسنامه 1351 است، ولي در حقيقت سال 1364 متولد شدم. همان سالي که مربي پرورشي سال دوم راهنمايي اجازه نداد سال سوم در همان مدرسه ثبت نام کنم و باعث شد از رفقاي نابابم جدا شوم و در مسير ديگري قرار بگيرم. گرچه مدير آن مدرسه جديد، از محيط تعليم و تربيت شکنجه گاهي ساخته بود و مي خواست ما نوجوانان را با انواع روش هاي وحشتناک تنبيه بدني تربيت کند و اين کار را براي خود عبادت! تلقي مي کرد. اما در آن محيط خشک و خشن، معلم ديني ما(آقاي حسين کريمي) بدون اينکه حتي يک بار صدايش را بلند کند، با آرامش و وقار و طمأنينه و جذبه معنوي اش ما را تربيت مي کرد و هنگام سرکشي و بي ادبي نوجوانان، آن ها را با انواع روش هاي تنبيه عاطفي ادب مي کرد.

 يک بار هم 9 خرداد 1367 متولد شدم. همان روزي که شهيدي 20 ساله(شهيد بهزاد مفتوحي) را به محله مان آورده بودند و من بر حسب يک اتفاق ساده و بدون اينکه هيچ آشنايي قبلي با شهيد و خانواده اش داشته باشم، عقب آمبولانس نشستم و تا بهشت زهرا(سلام الله عليها) کنار تابوت شهيد بودم و در بين راه يک بار هم براي اينکه عکس بياندازند، در آن تابوت را باز کردند و ...
پس از آن همواره دغدغه داشتم که حالا چطور بايد راه شهداء را ادامه دهم و چگونه بايد پاي پيمانم ايستادگي کنم. به کلاس سوم دبيرستان رفتم و خداوند متعال، آقاي محمد اکرمي را سر راهم قرار داد. همان معلمي که پس از پايان جنگ، مستقيم از جبهه نظامي وارد آموزش و پرورش شد و جهاد فرهنگي را آغاز نمود و بر خلاف بسياري از هم قطاران خود، با پشت پا زدن به تمام طعمه هاي چرب و شيرين متاع دنيا، اکنون سال هاست که تمام زندگي و هستي خود را وقف تربيت شاگردانش کرده است.