طبق معمول هر ساله، يک روحاني به عنوان مبلغ ماه مبارک رمضان به خوابگاه آمده بود. اين روحاني که گويا خيلي از مسائل و معضلات را براي اولين بار شاهد بود، خيلي حرص و جوش مي خورد.

يک روز که حسابي کلافه و ناراحت بود مي گفت:

ديشب گفتم به يکي از اتاق هايي که صداي نوار مبتذلشان را بلند کردند بروم و نصيحتشان کنم که حيف نيست در اين شب هاي عزيز ماه مبارک رمضان که درهاي رحمت الهي باز است، به جاي کسب فيوضات الهي و طلب برکات اين ماه مبارک، گوش و ذهن و قلبتان را اينچنين از ياد حق غافل مي کنيد؟

ولي متوجه شدم اتاق بغلي اين ها دانشجوياني هستند که مرتب در برنامه هاي مذهبي خوابگاه(نماز جماعت، جلسه قرآن، کمک به برپايي سفره افطار در نمازخانه و ...) شرکت مي کنند، گفتم شايد از اين ها بخواهم به دوستانشان تذکر بدهند بهتر باشد ولي رفتم ديدم اين ها هم دارند پاسور بازي مي کنند!

خلاصه مي گفت به جاي اينکه به بچه هاي آن اتاق به خاطر بلند کردن صداي نوار مبتذل در اين ماه مبارک تذکر بدهم، تا ساعت 3 نيمه شب داشتم با بچه هاي مذهبي خودمان راجب پاسور بازي و ... بحث مي کردم.

مي گفتند حاج آقا سرگرمي نداريم حوصله مان سر مي رود چه کار کنيم؟   

بابا فرض کنيم پاسور بازي حلال حلال باشد، حيف از اين عمر عزيز و نشاط و صفا و انرژي جواني نيست که اينچنين تلف کنيم.

اصلاً ما اگر بخواهيم به وظيفه مان(خودسازي علمي، روحي، فکري و جسمي و به عبارتي: تحصيل، تهذيب و ورزش) عمل کنيم وقت اضافه مي آوريم پاي اين لاطائلات و لغو و ... بگذاريم؟!

واقعاً هيچ سرگرمي ديگري به جز اين ها داريم؟ يا به جاي اينکه با دعا و توسل در اين ماه عزيز از خدا و مقربين درگاهش بخواهيم  تدبير امور ما را به عهده بگيرند و عمر ما صرف خودسازي، بندگي حق و اعتلاء و عزّت دين الهي شود، عنان نفس را با غفلت از ياد خدا در اختيار شيطان و هواي نفس قرار داديم تا هر طور مي خواهند سرزمين جان ما را به چراگاهي براي خود  مبدّل سازند؟

...قوّ علي خدمتک جوارحي

الّلهمّ اشغلنا بذکرک

الهي إن کان عمري مرتعاً لشيطان، فأقبضني إليک

ألّلهمّ ارزقني حبّک و حبّ من يحبّک و حبّ کلّ عمل يوصلني قربک